 |
 |
 |
Hoogbegaafde kinderen slachtoffer ADHD hype
In een wereld waarin kinderen niet meer mogen zijn zoals ze zijn en zich moeten meten aan het ideaalbeeld van "normale mensen" zijn hoogbegaafde en excentrieke kinderen vaak het slachtoffer en hebben ze minder kans om zich te ontwikkelen. Even aandacht voor het volgende: “van school getrapt en geweigerd aan de Zurich Polytechnic. Door leraren omschreven als "mentaal traag, niet sociaal en afwezig in eigen domme dromen." Sprak geen woord, tot hij 4 jaar oud was en kon pas lezen toen hij 7 jaar oud was. Deze jongen zou vandaag de dag een goede kandidaat zijn voor Ritalin medicatie indien hij vandaag de dag zou leven.” Wanneer hij met psychiatrische medicijnen zou zijn behandeld, dan zou hij de rest van zijn leven de gevolgen daarvan hebben moeten ondervinden en nooit ten volle zijn eigen kwaliteiten hebben kunnen benutten. ADHD medicijnen belemmeren de groei van kinderen zodat ze uiteindelijk kleinere hersenen krijgen en intellectueel achtergesteld raken.
Neem de Franse schrijver Honore de Balzac bijvoorbeeld. Volgens biograficus Stefan Zweig namen zijn leraren waar dat hij "niet las en leerde volgens de normale manier."Ze dachten dat hij moeite had met concentreren of lui was, dromerig, omdat hij niet op dezelfde manier meekwam als de anderen.
Soortgelijk is er Marcel Proust die nog niets had gepresteerd in zijn leven toen hij 28 jaar oud was. Hij woonde nog steeds bij zijn ouders, had nooit geld en poogde jaren lang (zonder succes) een boek te schrijven. Toen het eenmaal gepubliceerd was noemde een reviewer hem "een knappe gemeenschaps jongen die het gelukt is zichzelf zwanger te maken met literatuur." Valse start daargelaten, echter, ging Proust door en schreef het zeven delige meesterwerk Op zoek naar de verloren tijd (Á la recherche du temps perdu), welke bovenaan de lijst staat van Boeken van de Eeuw in 2000.
Op het eerste gezicht "mislukkelingen" of niet, veel succesvolle mensen zeggen dat het verschil was dat ze ten minste één ouder (leraar of mentor) hadden die ze accepteerde hoe ze waren en die ze heeft geholpen om de conventionele destructieve krachten van "de groep" te overwinnen.
Natuurlijk is het zaak om bij elk kind naar de kwaliteiten - en ook de problemen te kijken, en indien dat nodig is, de problemen te ondervangen. Uiteindelijk is het zeer moeilijk om, zoals Charles Dickens schreef, "de held van het eigen leven" te worden, zonder enige vorm van hulp. Als kind arbeider zijnde was Dickens een levenslange voorvechter voor de rechten van kinderen. In zijn boeken zijn het kinderen, niet de volwassenen, die instinktief goedaardigheid - en gemeenheid - aanvoelen, en zijn het kinderen die een gevoel voor zowel rechtvaardigheid als hypocrisie hebben. Dickens zou een hartaanval krijgen wanneer hij zou horen dat 100.000 Nederlandse kinderen en tientalle miljoenen kinderen in de rest van de wereld Ritalin medicatie voor ADHD voorgeschreven krijgen. Een conditie met symptomen die soms ernstige maatschappelijke, sociale of persoonlijke problemen kunnen veroorzaken maar waarvoor elk objectief bewijs voor een ziekte ontbreekt. Als een sameleving streven we naar individualisme, maar we neigen naar het promoten van homogeniteit en passiviteit in onze kinderen.
Indien we onze kinderen in hun waarde zouden laten en in plaats van naar de negatieve gevolgen voor onze ideologische maatschappij of toekomst te kijken, naar de kwaliteiten van het kind te kijken en van het kind te houden om wie hij of zij werkelijk is (zonder medicatie / ziektes),dan zullen we op termijn meer mensen zoals Albert Einstein en Salvador Dali kunnen tegenkomen.
|
